% tex2asc-version: 0.1
%
%    Vergil's Ninth Eclogue.
%
%    Contributor:   Konrad Schroder <perseant@u.washington.edu>
%
%    Original publication data:
%         Greenough, J. B.  _Bucolics,_Aeneid,_and_Georgics_Of_Vergil_.
%                                             Boston: Ginn & Co., 1900.
%    Version:       0.01 (Beta), 4 July 1993.
%
%    This file is in the Public Domain.
%
\input ks_macros.tex
\poetrysize
\raggedbottom
%
\centerline{PUBLI VERGILI MARONIS}
\centerline{ECLOGA IX}
\medskip
\centerline{LYCIDAS \quad MOERIS}
\bigskip
\obeylines\linesbyfive
%
{\it L.} Q{\sc UO} te, Moeri, pedes? an, quo via ducit, in urbem?
{\it M.} O Lycida, vivi pervenimus, advena nostri
	(quod numquam veriti sumus) ut possessor agelli
	diceret: `Haec mea sunt; veteres migrate coloni!'
	nunc dicti, tristes, quoniam Fors omnia versat,
	os illi---quod nec vertat bene---mittimus haedos.
{\it L.} Certe equidem audieram, qua se subducere colles
	incipiunt, mollique iugum demittere ciivo,
	usque ad aquam et veteres (iam fracta cacumina) fagos
	omnia carminibus vestrum servasse Menalcan.
{\it M.} Audieras, et fama fuit; sed carmina tantum
	nostra valent, Lycida, tela inter Martia, quantum
	Chaonias dicunt aquila veniente columbas.
	quod nisi me quacumque Dovas incidere lites
	ante Sinistra cava monuisset ab ilice cornix,
	nec tuus hic Moeris, nec viveret ipse Menalcas.
{\it L.} Heu, cadit in quemquam tantum scelus? Heu, tua nobis
	paene simul tecum solatia rapta, Menalca?
	quis caneret nymphas; quis humum florentibus herbis
	spargeret, aut viridi fontes induceret umbra?
	vel quae sllblegi tacitus tibi carmina nuper,
	cum te ad delicias ferres, Amaryllida, nostras?
***
	Tityre, dum redeo---brevis est via---pasce capellas,
	et potum pastas age, Tityre, et inter agendum
	occursare capro, cornu ferit ille, caveto.
{\it M.} Immo haec, quae Varo necdum perfecta canebat:
	`Vare, tuum nomen, superet modo Mantua nobis---
	Mantua, vae mtserae nimium vicina Cremonae---
	cantanfes sublime ferent ad sidera cycni.'
{\it L.} Sic tua Cyrneas fugiant examina taxos;
	sic cytiso pastae distendant ubera vaccae!
	Incipe, si quid habes: et me fecere poetam
	Pierides; sunt et mihi carmina; me quoque dicunt
	vatem pastores, sed non ego credulus illis.
	Nam neque adhuc Vario videor, nec dicere Cinna
	digna, sed argutos inter strepere anser olores.
{\it M.} Id quidem ago et tacitus, Lyc;da, mecum ipse voluto,
	si valeam meminisse; neque est ignobile carmen:
	`huc ades, O Galatea; quis est nam ludus in undis
	hic ver purpureum; varios hic flumina circum
	fundit humus flores; hic candida populus antro
	imminet, et lentae texunt umbracula vites.
	huc ades: insani feriant sine litora fluctus.
{\it L.} Quid, quae te pura solum sub nocte canentem
	audieram? Numeros memini, si verba tenerem.
	`Daphni, quid antiquos signorum suspicis ortus?
	Ecce Dionaei processit Caesaris astrum,
	astrum, quo segetes gauderent frugibus, et quo
	duceret apricis in collibus uva colorem.
	insere, Daphni, piros: carpent tua poma nepotes.'
{\it M.} Omnia fert aetas, animum quoque: saepe ego longos
	cantando puerum memini me condere soles:
	nunc oblita mihi tot carmina; vox quoque Moerim
	iam fugit ipsa; lupi Moerim videre priores.
	Sed tamen ista satis referet tibi saepe Menalcas.
{\it L.} Causando nostros in longum ducis amores:
	et nunc omne tibi stratum silet aequor, et omnes,
	aspice, ventosi ceciderunt murmuris aurae.
	hinc adeo media est nobis via; namque sepulcrum
	incipit adparere Bianoris: hic ubi densas
	agricolae stringunt frondes, hic, Moeri, canamus;
	hic haedos depone: tamen veniemus in urbem.
	aut si, nox pluviam ne colligat ante, veremur,
	cantantes licet usque (minus via laedit) eamus;
	cantantes ut eamus, ego hoc te fasce levabo.
{\it M.} Desine plura, puer, et quod nunc instat agamus:
	carmina tum melius, cum venerit ipse, canemus.
\bye